Plattdeutsch : De Gedanken mal lopen laten

Een Sünnenupgang künn dat Trüchbesinnen beläben.
Een Sünnenupgang künn dat Trüchbesinnen beläben.

Wenn de ein orrer anner „Inbrenner“ in’n Gedächtnis hacken blifft

von
27. November 2015, 00:35 Uhr

Sowat överkümmt uns oftmals; man is in Gedanken wiet weg; un denn, ahn dat wi dat wöllen, föllt uns wat in: „Dor is doch wat west? Wat wier dat doch mal? Man grüwelt un grüwelt, woso bün ick grad nu dorup kamen? Wier villicht de bläuhend’ Kastanenboom dor an’n Backsteinkarktorm, de vun de ünnergahend’ Sünn so schön anlücht würr schuld doran, dat oll’ Trüchbesinnen wedder tau beläben? Sünd wi uns nich in verläden Tieden tau’n ierstenmal ünnern so’n bläuhenden Kastanenboom neger kamen? Dunnmals aver nich an dissen Urt, sünnern dat wier an’n Rand vun ’nen Lannweg. Wi hebbt uns anlähnt an denn’ kratigen Stamm vun denn’ ollen Kastanenboom, de dor entzelt as „Dörchscheiter“ in’n Knick steiht. Wi hebbt dunntaumalen ok de vun de ünnerga-hend’ Sünn belüchteten, witten Kersen vun denn’ Boom bewunnert, un baben, up de Telgen, hett de Singdraußel ehr Awendlied sungen.“

Man fragt sick: „Kann dat angahn, dat blot so ein bläuhend’ Kastanenboom uns in Gedanken in lang vergahend’ Tieden trüchversetten kann?“ „Mann brennt wat in dormit dat in’n Gedächtnis blifft – blot, wat nich uphürt weih tau daun, blifft in’n Gedächtnis hacken“, hett mal de Schriewersmann Alexander Kluge schräben. Recht hett Kluge, dor möt man em biplichten. Jedein beläwt sowat, dat ein entzelt’ Gägenstann’ orrer ok ’ne olldägliche Begäbenheit up ein in de Vergangenheit liggend’ Ereignis in’n Trüchbesinnen wedder „upwarmt“ ward.

Dor kann, as baben vertellt, ein bläuhend’ Kastanenboom de Ursak sien; aver ok männigmal brukt dat blot ein lütt Kieselstein tau sien, de uns up’n Weg vör de Fäut rullt, un glieks kümmt in’t Gedächtnis, dat man as Kind so’n Kiesel an’n Strand funnen un in’t Water smetten hett! Man hett sick fragt: „Woväl Mal prallt hei woll an de Överflach wedder up ?“ Annere Bispills gifft dat naug: Man hürt ’ne künnig’ Melodie in’n Radio, un denkt doran trüch – un överleggt: „Wo, un tau weckein Tiet heff ick disse Musik mal in’t Uhr hatt?“ Is dat ’nen fröhlichen Walzer, denkt man villicht an’nen Danzbodden bi’t Austfest; is dat ein Volkslied , denkt man an de Kinnertiet, as man mit de Klass up’n Utflug wier; jo, un mit’n Orgelklang in de Kark kamen denn verscheeden Erinnerungen wedder hoch: Döpen, Konfirmatschonen, Truungen un Utsägnungen bi Dodenfälle in Fomilien- un Frünnenkrinks. Wenn an’n Enn hier ’nen poor Stichwörr näumt warden, wo villicht bi denn Ein orrer Annern „Inbrenners“ in’n Gedächtnis hacken blieben sien künnen; so, as tau’n Bispill Sünnenupgang, Wellenslag un Slöttelblaumen, Westwind, Aalsupp, Kantüffelfüer un Swienslachten, Aktivisten-Utteiknungen, Inschaulungen un Gewitter-Rägen, Knackwust-Äten, Subotniks, Kümmelquark un väl anner mihr .

De Reig vun de Stichwörr kann wiedergahn. Man kann dat je utprobieren, ob de Spruch vun Alexander Kluge taudröppt, dat ut olle Tieden in de Gedanken irgendwat inbrennt worden un hacken bläwen is. Man kann de Gedanken je mal wedder lopen laten. Dat kann je ok so gahn, ahn dat dat glieks weih deit!
 

zur Startseite
Karte

Gefällt Ihnen dieser Beitrag? Dann teilen Sie ihn bitte in den sozialen Medien - und folgen uns auch auf Twitter und Facebook:

Diskutieren Sie mit.

Leserkommentare anzeigen