Vergallopiert & Verflucht

von
28. Juli 2014, 14:53 Uhr

Man gaut, dat wi bi uns in’t Dörp noch ‘n Singegrupp hebben un de Rentners sik af un an drapen taun Kaffee un Kloenen, ok mal taun Grillen ore einmal in’t Johr tau’n Utflug. Dat is gaut gägen de Vereinsamung. Nu harn hier vier Frugens all siet Johren ‘n gaude Fründschaft, sei dröpen sik hen un wenn taun Kaffee, vertellten väl oewer de Kakerie, denn’ Goorden un natürlich oewer de Kinner un Enkel. Sei drünken dorbi ‘n Glas Wien un weeren ümmer heil vergnäugt. De Geburtsdaach weeren ehr an’ wichtigsten. Morgens güngen’s hen gratulieren, un ehren separaten Geburtsdachskaffee harn’s denn poor Daach dorna. Fru O. dei nu werrer ein Johr tauleggen deer, wahnt in ‘n oll Buerhus mit’n Grotdäl, un dor müßten de drei Gratulantinnen dörch. Fien upfidummt harn’s sik, dat Hoor noch bäten trechtmakt, ‘n schönen Blumenstruß, un nu man lies, dat dat Geburtsdachskind nicks hürt, denn up de Däl ward sungen: Happy Birthday! Dat ok man de grot swor Dör nich noch quart, ne, güng gaut. Nu denn’ rechten Ton finn’, mi, mi, mi, oh, schöne Akustik hier! Un nu ut vullen Hals “ Happy Birthday to you..”. Nu geiht up’t anner Enn’ de Dör up. Fru O. kümmt ganz sacht un unsicher rut, Koppdauk up, poor Hoorswirsen piel tau Höcht, ‘n smauslig Schört üm, utperd’t Slarpen, Ketüffelstamper in ’ne Hand, kickt de Sängerinnen verbaast an, as wenn de eersten Uterirdschen indrapen sünd un röppt: „Ji ollen Doesköpp, sünd ji mall? Wecker hett hier Geburtsdach, ik nich, morgen ja, oewer nich hüt!“ Dor hebbt de drei Frugens eerst mal dumm käken, un denn hebben’s all vier lacht un jaucht un sik oewer de eigen Dummheit lustig makt. Ne, Dummheit is dat nich, ehrer Vergätrigkeit, hett all männig einen so gahn mit wichtige Daten.

-De fiene un de grawe Ton-
Dei oll Mann is all lang’n nich mihr ünner uns, dei mi disse Geschicht mal vertellt hett: dat weer in’n eersten Weltkrieg. In M. wahnte ein Familie mit poor Kinner, Varrer weer in Frankreich in’ Schüttengraben, un Murrern har ehr Sorgen üm ehren Mann, um dat Äten un Drinken för de Lütten un ok üm de Erziehung. Mit ehren Öllsten, Fritz hett’e heiten un acht Johr weer’e, künn sei nich recht farig warden. Dat slimmst weer sien bösorig Fluchen mit Wür, dei’n nich in’n Mand nähmen mach. Nu wüß sei sik keinen annern Rat mihr un sprök mal mit denn’ Paster in G.. Sei einigten sik, dat Fritz nächst Woch Mittwoch üm drei na em kamen süll, un hei weer sik sicher, dat hei Fritz dat Fluchen woll afgewöhnen wull. De Jung güng half twei all los, nu har’e je nauch Tiet för de twei km Landwech. Oft geef dat väl tau kieken un tau daun up dit lütt Enn’, un so köm dat hüt ok. Frühjohr weer’t, alls belääfte sik werrer, de Duurn stünn in witte Pracht, un de Voegel harn’d hild as lang’n nich. Dor, in de Böm an de Kauhkoppel Nester! Will doch mal seihn! Klarrern künn Fritz as’n lütten Apen, rin in’n Bom, an’ boewelsten Telgen anklammert mit ein Hand, mit de anner oewer sik in’t Nest grawwelt, - drei Eier, vörsichtig in’ne Tasch, vörsichtig afgestägen un langsam wierer. Na’n Enn’ ward em dat so natt un baksig an’t bein, ein Ei kaputt, rutsmäten, un dit passierte noch eins, oewer ein weer jo nach na. De Klock weer doch all drei, as Fritz bi’n Paster anköm. Dei sär denn ok bald: „So, Fritz, nun fluche mal.” Fritz wisper: „Daß dich ein Mäuslein beißt.” „Oh”, secht de Paster, „das ist doch kein Fluchen, mal richtig!“ „Daß dich zwei Mäuslein beißen,” secht Fritz ‘n bäten luder. „Aber Fritz”, meint de Paster, „mal so wie sonst zu Hause!” Dei haalt deip Luft, de rechte hand tau Höcht, sleit dal, „daß dich drei…”, dröppt de Tasch, „Himmel, Arsch und Zwirn, verdammte Scheiße, nu is’t drütt Ei ok noch kaputt!”

zur Startseite

Gefällt Ihnen dieser Beitrag? Dann teilen Sie ihn bitte in den sozialen Medien - und folgen uns auch auf Twitter und Facebook:

Diskutieren Sie mit.

Leserkommentare anzeigen