zur Navigation springen
Güstrower Anzeiger

18. November 2017 | 05:51 Uhr

SVZ-Serie : Ruklaas-Sagen

vom
Aus der Redaktion des Güstrower Anzeiger

Plattdeutsche SVZ-Weihnachtsserie „Rukloes inne Ümgäbung von Güstrow“ von Behrend Böckmann / 3. Teil

Dei Rukloes, Pultergeister, Klingkloes, Pelznickels un woans sei süss noch heiten hemm’, wiern nich blot as Weihnachtslöper ünnerwägens, sonnen hemm’ sik as Düwelsgesellen an lütte Kinner vergräpen. So ward dat in Sagen vertellt. Disse Wihnachtsgestallten hemm lütt Kinner in Säck, Fässer, Körff orrer Steiwelstülpen stäkt, un sei an schreckliche Urte verschleppt un dor sogor ünner Ümstänn’ upfräten.

Bet üm 1850 wür taun Bispill dit in Boitin vertellt: ’N Mudder höllt nachts ehr eischet Kind ut’t Finster un röppt: ‚Ruklaas, hal dit Kind!’ Dunn keem denn ok dei Ruklaas un nähm dat Kind mit. An annern morgen süht dei Mudder, dat dei Kaldunen von ehr Kind an’n Holtdiemen up’n Hpff achtert Hus bammeln.

Ein anner Verteller hürt sik so an: Ruklaasslöper sünd mal oewer dei Scher inne Feldmark von’t Nawerdörp gahn, üm dor ehrn Wihnachts-Spijök tau drieben. Un in denn Momang, as sei dei eigen Feldmark verlaten, kriegen’s dat mit’n Düwel tau daun. Dei hett dat up denn Hauptmacker afseihn un lött dissen nich ümmer lebennig dorvon kamen. Dat höllen Öllern ehr Kinner vör, wenn’s nich wullen, dat disse as Späukels ut’e dei Heidentiet tau Wihnachten ümhertreckten.

Ut ein anner Dörp ward vertellt, dat sik dor 12 junge Lüd as Rukloes verkleidt’t harrn, mit väl Larm dörch’t Dörp na’n Karkhoff lopen sünd un, dor ankamen, wiern’s nich mihr twölf, sonnern up eins dörteihn Rukloes. Dor krägen all dat grote Wunnern un up eins füngen dei Arftenstrohplünnen von denn mit dat gröttst Mulwark Füer un hei stünn furts in Flammen. Dei annern versäukten nu, dat Füer tau bännigen un süh dor, as dat Füer ut is, künnen man dei Liek nich finnen.

Ok wür vertellt, dat dei Hunn’ von’n Woden düchtig bieten würn, wenn’s einen zu faten krägen. So is denn dei lütt Jung ut Gaarz tau verstahn, wenn hei sienen Grootvadder fröcht: „Grootvadding, hest du denn Woden all mal seihn?“

Un dei Grootvadder antert: „Seihn heff’k em nich, oewer hürt. As ik noch jung wier un an’n 2. Wihnachtsdach dörch dei Heid na Hus güng, keem dei Wod’ hoch tau Pier an un ’n Haud Hunn’ harr hei achter sik. As dei Hunn’ ümmer neeger an mi rannerkeemen, heef’k up eins’n Stimm’ hürt un dei reep: ‚Hol di an’n Dießelstieg, denn bieten di mien Hunn’ nich!’. Dat wier dei Stimm von’n Wod, un as ik denn dor gahn bün, wo sik dei Dießel von’n Tweispänner befinnen deit, dor hemm’ dei Hunn’ von mi aflaten, mit ehr Klefferie uphürt un sünd so an mi vörbi lopen.“

Disse Verteller hett sik lang hollen un noch länger hett sik in Baukholt (Buchholz inne Neech von Gaarz inne Müritzgägend) ein oller Ruklaasbruk hollen. Dei Knieperdachs, dei mierstendeils mit denn Schimmelrieder in Wihnachtsümtööch in Achterpommern un Ostpreußen rümmerspäukelten, sünd hier in Baukholt gliek tau söss mit ’n Wihnachtsmann un ’n Zägenbuk ünnerwägens un trecken mit väl Larm von Hus tau Hus un wecker denn nich bäden kann...

zur Startseite

Gefällt Ihnen dieser Beitrag? Dann teilen Sie ihn bitte in den sozialen Medien - und folgen uns auch auf Twitter und Facebook:

Kommentare

Leserkommentare anzeigen