zur Navigation springen
Güstrower Anzeiger

19. Oktober 2017 | 13:14 Uhr

De Generalreeder

vom
Aus der Redaktion des Güstrower Anzeiger

SVZ-Serie zum Brinckman-Jubiläums-Jahr 2014 / Behrend Böckmann rückt den Dichter wieder ins Bewusstsein

De Novell’ „De Generalreeder“ keem 16 Johr na Brinckman sienen Dod (1870) taun iersten Mal 1886 bi Wilhelm Werther in Rostock rut. ’N gröttere vullstännig Utgaf hett denn Wilhelm Schmidt 1918 bi Hinstorff in Wismer besorcht. Vertellt ward dei Geschicht von dei Fomelie Martin Heuer un Soehn Heinrich, dei sik jüst verfriecht harr. Un ihrer dat Heinrich mit sien Kopernikus tau sien „ierste Fohrt nah London mit ne vulle Ladung Weiten utlopen deit“ , sittens all dei Heuers „noch eins in ‚Haedgens Gorn’ up’e Bänk ünnen an de Warnow“. Heuer is in allerlei Hensicht denn Vadder von Brinckman gliek un sien Fomelie is dei Rahmen för dei mit Seemannsgorn utstaffierte Geschicht. Sei süll laters ’n mihrbännigen Roman warden, œwer dei Dod von Brinckman hett dat nich taulaten. Ut dei Sammlung „Anno Tobak un dat oll Ihrgistern“ hett Arnold Hückstädt denn ierst 1989 „Von Anno Toback“ bi Hinstorff in Rostock rutgäben.


Helpend Hand för Fohrenslüd


Ihrer nu dei Fomelie dei Wirtschaft an’t Warnowaüwer verlött, fracht Vadder Martin sienen Soehn Heinrich: „Wen sünd eegentlich din Reeders?“ Un as all dei Reeders uptellt sünd, hakt Vadder Martin na un secht: „Un wider hest du keen Reeders...Wen is din Generalreeder?“ Oewer Heinrich säd blot, dat hei von’n Generalreeder noch nie nich wat hürt harr. Un Vadder Martin makt em klor, dat ’n Generalreeder nich anner Reeders ünner sik hett, sonnern dat dei Generalreeder son’n Ort leiwer Gott, dei helpend Hand för Fohrenslüd is, wenn’s in Not sünd un dat em disse Generalreeder fählt hett, as hei Anno 1814 mit sien Agamemnon tau See fohren wull.

„Buonoparte“ däd England dull tausetten un dat wier för dei „Schäpsfohrt ne heel lege Tid“, dor man blot ünnern neutrale Flagg in englisch Gewässer segeln künn. Un denn vertellt Martin Heuer, woans hei na Kopenhagen kümmt, em dor dei Kommerzienrat Maßfeldt inne Moet kümmt un hei bi em in’t Geschäft insticht un dat hei ok denn afräten Gust Schwank dräpen deit, dei as Kopmann dörch dei Kriegstiden oewer Hamburg, London, Amsterdam, un Niu Orlins in Kopenhagen lannt wier. Martin besorcht Gust Schwank niege Kledaschen un schütt em 300 Daler vör un besorcht em ok Arbeit för hunnert Daler in’n Mand. Dorför sall hei jeden Mand Martin sien Fru Lotting 33 Daler taurüchtahlen, denn Martin güng up Fohrt un leet Fru un Soehn taurüch.


Mit französch Papiern verspekuliert


Na acht Mande is Martin Heuer endlich wedder bi sien Lotting un sitt as’n „Katt bi den Rahm“ mit ehr up’t Kanapee. Dor füng Lotting tau roren an un säd ünner Tranen, dat Maßfeldt sik dodschaten harr, dat hei sik mit französch Papiern verspekuliert un allens up einen Schlach verlurn harr, dat Maßfeldt sien Fru in’t Irrenhus inseet. Un ok Schaulfründ Schwank harr sik afsett’t mit denn Rat „nie etwas Gutes zu tun, damit...Böses nicht widerfahre“-

Martin wier sein Geld los, wat hei Schwank gäben harr un hei wier sien Stellung bi Maßfeldt los un Lotting harr blot noch 60 Daler redden künnt. So beschluten dei beiden, wedder na Rostock tau gahn. Hei wull dor as Settschipper orrer Stüermann arbeiten. „Hungern sast du nich Lotting“, säd hei, „so lang ick Knaken heww, un wenn ick Holt haugen moet“. Lotting, Martin un dei Jung gahn in Elsinür up’t Schäp, lopen na drei Daach in Warnemünn in.

As sei inne inne Wokrenter Strat amkamen, freuten sik dei Schwestern un Tanten ganz dull, blot dei oll Vadder harr nich väl dorvon mitkrägen, denn na vierteihn Daach is hei inslapen un nich wedder wak worden. För em, Martin, un dei Schwester hinnerleet hei 1800 Dalers. Nu ward ’n Schäpbumeister söcht, dei dei oll Argamemnon up’n Stapel lecht un noch Lüd, dei dat nödig Geld dorför vörscheiten koenen. Un dor kamen denn dei oll Fründ Möpper, Hofrat Brümmer un Meister Pahl in’t Späl. Meister Pahl lött Martin weiten, dat „Möppers ’n jungen Windhund...un Brümmer ’n ollen Swienhund is“ un dat man sik vör Wind- un Swienhunnen höden moet, as „de Koeksch vor de Soldaten“.


Un Martin Heuer wüsst noch mihr tau vertellen


Un Martin Heuer moest ümmer wedder an denn Gerneralreeder denken un dat hei em begägent is in „Wind un Wader, wenn de Bülgen oewer de Bog von den Agamemnon in’n November mit de Springflot vör ’n fleegenden Storm ranne susen deden, dat ick denken ded, keen Spon künn dor heel bliben“. Un Martin Heuer wüsst noch mihr von’ Generalreeder tau vertellen...


zur Startseite

Gefällt Ihnen dieser Beitrag? Dann teilen Sie ihn bitte in den sozialen Medien - und folgen uns auch auf Twitter und Facebook:

Kommentare

Leserkommentare anzeigen