Uns Herrgott up Reisen : Brinckman sien Wihnachtsgeschicht

img_7437
1 von 2

Uns Herrgott up Reisen / SVZ-Serie zum Brinckman-Jubiläums-Jahr 2014 /Behrend Böckmann rückt den Dichter wieder ins Bewusstsein

svz.de von
27. Dezember 2013, 00:34 Uhr

John Brinckman nennt dissen „Roman“ ein Stippstürken, doch hütigendachs weiten dei miersten Läsers nich mihr, dat ’n Stippstürken wieder nicks anners is as ’n vergnäuchten Verteller, ein oll Geschicht, ein Märken. Dit Stippstürken mit gaut 150 Bauksieden hett Leopolds Universtätsbaukhandlung (E. Kuhn) in Rostock in Brinckman sien Dodesjohr 1870 rutgäben. Un wohrhaftig, disse Verteller is ’n Märken, denn blot in’n Märken kann dei Herrgott up’e Ierd rünner kåmen un dei Düwel em naschlieken, un blot in’n Märken is’t moeglich, tau Tieden von’e Postkutsch in twei Daach von Frankriek oewer Jütland bet na Mäkelnborg un taurüch tau reisen.

In dit Märken von Gott up Ierden bucht Brinckman noch twei anner Geschichten in. Dei ein hannelt von der drei Handwerksburschen un dei drei Wittfrugens in Crivitz un dei anner spält in ’n Lewitzdörp, wo dei Fru von Dörpschulten Twäschen mit Hasenschoorten tau Welt bröcht hett un allens dan ward, dat dei Herrgott dit Geschwisterpor wedder tau sik nähmen deit. Ok in dit Stippstürken lött Brinckman denn Läser weiten, dat hei sik in’e Geschicht utkennt, einen groten Wurtschatz hett, mit Wüür ut dei franzöösch, hollännisch, inglisch orrer jiddisch Språk un mit sonnerbore Dau- un Biwüür ümgåhn kann, wat dat Läsen nich grad ümmer licht måken deit. Tau sien Tiet hett wull ok dei lütt Mann dormit sien Daun hadd. Heit dei Düwel bi Brinckman ok noch Satan, Drauß, Deuker un Deixel, denn kann man noch dorachter stiegen, œwer wecker hett wull son’n Dauwüür as exern (quälen), jampfen (klauen), harken (räuspern) orrer öckern (nörgeln) kennt?


Dit lange Märken kort vertellt:


Twinnig Johr vör Bonaparten (1804-1814 Kaiser von Frankriek) kreech uns Herrgott denn Infall, sien Eigendaum up Ierden twischen denn 4. Advent un Hillig Abend an annern Dach tau visitieren (besuchen). Dat Rementern (rumwirtschaften) in’n Häben harr hei Petrussen oewerlaten. Mit’n Düwel
up’e Hacken geiht dei Reis anne Waderkant lang na Holland un von Deventer reist Gott in’t Hannoversche rin un wedder höllt sik dei Düwel as Schassür (Jäger/Schütze) in sien Neech up. Sei lannen taun Gottesdeinst an’n 4. Advent inne Kark von Limmer, ’n Dörp dicht bi Hannover, dat laters dörch dat Continental-Gummiwark weltbekannt wür un reisen oewer dei taufroren Elw (Elbe) un dörch dei Vierlanden na Hamborg. Sei hollen sik inne St. Katharinenkark up un luschern up’n Jungfernstieg dat Glockenspill von St. Nikolai. Na’n Gottesdeinst geiht dat oewer’n Hamborger Barch un Altona in’t jütlännisch Ripen, hüt Ribe in Danmark un von dor oewer denn Alsenschen Sund na Kopenhagen un wedder taurüch oewer Eutin na Lübeck. In Mölln maken’s up’n Kirchhoff Halt un besäuken dat Graff von Ulenspägel.

Un bi all denn Späuk up’n Möllner Karkhoff makt Gott denn Düwel wies, dat hei ut’n Krakowschen See kümmt un dat’s nu na Mäkelnborg ringahn. Oewer dei Festung Döms geiht dei Reis wieder na Crivitz un inne Lewitz. Hei süht hier dat Düwelswark, dörch dat sien leiwen Buern tau’n Dagläuhner verdegradiert würn un begägent dei drei Handwarksburßen, dei in Crivitz ’ne Pödder-, Klempner- un Schlosserwittfru friegen süllen un dat nich wullen. Doch Gott geiht deiper na Mäkelnburg rinne un süht dor dat Düwelswark von rieke Junker un powrig Schnurrer (arme Bettler) in Mäkelnborg.

Un dor dat ja Hillig Abend wier, süht dei leiwe Gott, dat dor Dannenböm schlagen würn un man vertellt em, dat dei Hamannsche mit binah teihn Kinner denn gröttsten Bom kriecht. Näbenbi markt Gott, dat dei olle Dreifellerwirtschaft upgäben wür, dat dat’n niege Schlachindeilung gifft un begräpen wür, dat ’n Austwagen nich dorhen kamen moet wo vördem kein Meßwagen henkeem. Gott kriech ok Gelägenheit, denn Rittmeister von’n Eddelhoff mit dei Kanonenstäwel, dei leddernen Büchsen, denn korten Jachtflausch un lütten Dreimaster up’n Kopp tau bewunnern un kümmt in’t Dörp, wo dat herrschaftliche Hus un por dreihischigen Katen stahn. Dei leiwe Gott is ganz stolt dorup, dat dat Döchtimg von’n Rittmeister em fracht hett: „Alter Mann, bist du der Weihnachtsmann?“ Un in’t Wiedergahn dröpt hei Meister Pickdraht (Schuster) mit söss Por Stäwel, dei dei Rittmeister för söß Katenjungs bestellt harr un ok Gliek Meister Zägenbuck (Schneider) mit söß blage lakensche Röck, dei dei Rittmeister ok för dei Katenjungs ordert harr.

Bald kümmt Gott inne Ruhner Bargen an, kann oewer’t Land kieken bet na Tätrow, süht denn Schmocksbarch un denn Krakowschen blänkern. Un denn kümmt hei rin in ein rieket Dörp mit Lüd von’n ollen mäkelnborger Schlach ut dei Borwintiet. Dei Herrgott kümmt nich ut dat Wunnern rut un kreech ok dat Wunnern oewer Twäschen (Zwillinge) mit olle un kolle Gesichter. Un denn kümmt dei Geschicht vonne sössjohrigen Twäschen mit’n Hasenschoort un dei grötteren Twäschengeschwister ahn dissen Makel. Dei leiwe Gott wannert wieder oewer Jelln, Glave, Bossow, Olln Sammit un Bleckern Krauch an’n Krakowschen See un hürt denn von denn hogen Petritorm in Rostock, dat dei Klocken denn hohen Fierdach inlüden un dat achter Ruten (Finster) Lichter up Dannenböm blänkerten. Un tau Enn’ geiht disse Reis dormit, dat dei leiwe Gott dei vermükerten Twäschen mit dei Hasenschort in’n Holt finnen deit, sei tau dei Öllern bringt un dei Läser so Gott sien Wunnerwark beläben kann.


zur Startseite

Gefällt Ihnen dieser Beitrag? Dann teilen Sie ihn bitte in den sozialen Medien - und folgen uns auch auf Twitter und Facebook:

Diskutieren Sie mit.

Leserkommentare anzeigen